புரியாத ஒன்று

என் விரலின் ரேகைகளை

பதிவு செய்யும்

நின் கன்னந்தழுவுமென்

ஒவ்வொரு வருடலும்

ஏதாவது சொல்லென

எனைத் துளைக்கும்

அவ்விழி மதில் தாண்டி

என்ன இருக்குமென தெரிவதில்லை

எத்தனை முறை முயன்றும்

தோளுரசுமுன் அருகாமையின் வெம்மையில்

வாஞ்சையாய் ஒடுங்கிக் கொள்ளுமென் உயிர்

நாய் குட்டியைப் போல்

இவைகளை மீறி என்னதான்

யாசிக்கின்றதென் சுயம்?

ஒளியால் செய்த சிறை

ஒளியின் விளிம்பில்

தொக்கி நிற்கிறது இருள்

பரவிட தயார் நிலையில்

காரிருள் வென்று என்

பார்வையைப் பறிபதற்கு முன்னரே

என் பிரியங்களை பொறுக்கிச் சேர்த்திட

எத்தனித்து பரபரக்கிறேன்.

எனது அவசரங்கள் ஏதுமே

புரியாதது போல் இயல்பாக

இருக்கிறாய் நீ

நினைவுகளின் மீது படரும் கருமையை

தூசென நினைத்து ஊதிட விழைகிறேன்

புன்னகை சிந்தியபடி

வெறும் சாட்சியாய் அருகே நீ

இறுதியாய் என்னையும்

கருமையில் கரையும் என் பிரியங்களையும்

ஒரு புகைப்படத்தினுள் அடைக்கிறாய்

ஒற்றை மின்னல் மின்னிய இடைவேளையில்.  

குறிப்பு: இக்கவிதையை வெளியிட்ட உயிரோசை(08-10-12)

இணைய இதழுக்கு நன்றி. 

சொல்லாத சங்கதி

நமக்குள்ளே உறைந்திருக்கும்

நமக்கான அன்பினை

அகழ்ந்தெடுக்க விழிகளையே

உளிகளாக்கினொம் நாம்.

நாம் மிதித்து நடந்த

சாலையோர சருகுகளிடமோ

அருகே அமைதியாய் வழிந்த

ஓடையிடமோ

ஒரு வார்த்தை கூட பகிரவில்லை

நாம் இதனைப் பற்றி.

பட உதவிக்கு நன்றி: 

http://jewelimage.ca/blog/wp-content/uploads/2009/05/th251.jpg

ஆடைகளுக்கிடையினின்று வரும் அழைப்புகள்

உனைக் காணும் ஆவலில்
யாசித்த வார்த்தைகளின்
ஆவலைப் பூர்த்தி செய்ய
ஒரு சிறுமழை யிரவில்
மென்சாரல் பெய்யும் யன்னல்களுக்கு
மத்தியிலிருந்த அறைதனில் அமர்ந்தவைகளை
சேகரிக்கத் துவங்கினேன்.

மழையிரவின் பெருங்குளிரில்
விரைந்து நிறைந்தன
பெருங்கூட்டமாய் வார்த்தைகள்
காகிதப் பரப்பெங்கும்
நெருங்கியமர்ந்து குளிர்காய்ந்தபடி

வெள்ளைக் குளத்தில்
நீலக்கொக்குகளாய் தவமிருக்கின்றன
அவ்வார்த்தைகள் கால்களுமின்றி

எழுதியவற்றை அழைத்து வந்து
அறிமுகம் செய்விக்க வலுவின்றி
ஒளித்து வைத்திருக்கிறேன்
ஆடைகளுக்கிடையே அலமாரியில்

அன்றாடம் உடை மாற்ற கடை திறக்கையில்
அக்காகிதச் சமவெளியினின்று
பெருங்குரலெடுத்துக் கத்துகின்றன
அவ்வார்த்தைகள் முக்திக்காய்.

இக்கவிதையை வெளியிட்ட வல்லமைக்கு( 15-06-12) நன்றி.
http://www.vallamai.com/literature/poems/21976/

சொப்பனக் கூடு

புதர்களும் மரங்களும் மண்டிய
அடர் கானகத்தினூடேயான எனது
நெடும்பயணத்தின் இடையே
களைப்புத் தீர கண்ணயர்ந்தேன்.
உறக்கத்தினூடே எதிர்பாரா தருணத்தில்
உடைந்த என் சொப்பணக்கூட்டினின்று- தேனடை
யுடைத்து தேன் துளி சிந்துதல் போல்- நாலாபுறாமும்
தெரித்து விழுகிறாய் நீ.
தன் கால்களால் கடத்திய மகரந்தங்களைப்
பரப்பிய வண்டின் திருப்தியுடன் மீண்டும்
கண்ணயர்ந்தேன்.

கொஞ்சம் அமுதம் கொஞ்சம் விடம்

என் கனவுத் துவாரங்களின்
வழியே கைகளுயர்த்தி
தப்பிவிட எத்தணிக்கிறேன் நான்

வெளிப்பட்ட கைவிரல்கள்
படிக்கட்டுகளாய்...
ஒவ்வொன்றாய் மேலேறிய நீ
ஏதோ ஒன்றில் இளைப்பாறுகின்றாய்.

என்னுள்ளேயிருந்து வானம் பார்க்கிறேன்
மேலே பறக்கும் பட்சிகளின் மத்தியில்
படியிலமர்ந்திருக்கும் நீயோ அமைதியாய்
எனக்கும் மேலேயிருக்கும் ஆகாயம் வெறிக்கிறாய்.

கொஞ்சம் அமுதத்தையும்
கொஞ்சம் விடத்தையும்
மாறி மாறி ஊட்டுகின்றது
நம் பிரியம்
இருவருக்குமே !

நான் நிறையாத என் குறிப்பேடு

திறந்தபடியே
இன்னமுமென் குறிப்பேடு

காற்றினில் அலைகின்றது அருகிருக்கும்
அகல் விளக்கின் திரிக் குழாயினில்
ஒட்டிக் கொண்டிருக்கும் துளி சுடர்

தலை சாய்த்து ஓய்ந்திருக்கிறது
மைப்புட்டியிலுள்ள மயிற்பீலீ

என்னைக் குறிப்பெடுக்க எத்தனித்து
இறுதியில் பக்கம் முழுமையும்
நிறைந்த உன்னை
தாடை தாங்கும் கைகளுடன்
இமைக்காமல் பார்த்தபடி நானிருக்க
படபடக்கும் தாள்களின்
வெற்று பக்கங்களோ
எனைப் பார்த்து நகைக்கின்றன.

உன் சாணக்கியம்

வார்த்தைகளால் என்னை விஞ்சிட
முடியாதென்றுனக்கு
தெரிந்ததாலோ என்னாவோ
உன் கயல்விழிகளின்
ஒற்றைப் பார்வையிலென்னை
மௌனியாக்குகிறாய்
நம் ஒவ்வொரு சந்திப்புகளிலும்
உறைந்த என் மௌனத்தின்
வெடிப்புகளினின்று கசிந்து
வழிந்தபடி என் காதல் மட்டும்...
வார்த்தைகளற்றுப் போன நம் உலகில்
பிறகெப்படிப் பிறந்திடும்
வெற்றிகளும் தோல்விகளும்?

அநுதினமும்

அன்னையர் தினம்
காதலர் தினம்
நண்பர்கள் தினம்
தந்தையர் தினமென
இன்னும் பிற தினங்களுண்டு
வாழ்த்து அட்டைகள்
பரிசுப் பொருட்கள்
பொம்மைகள், இனிப்புகள்
இத்யாதிகளென
இன்னும் பல உண்டு...
எனக்கோ எல்லாமுமாய் நீயிருக்க
எத்தினத்தில்
உனக்கிவைகளை நானளிப்பேன்?!

யாதுமாகிய யான்

அவள் விழி குளத்தினுள்
நீராடும் என்னையும்
அதன் கரையோரங்களில்
தளும்புமவள் கனாக்களையும்
அன்னல் யான் நோக்கினேன்
அவள் நோக்கா தருணங்களில்

மஞ்சமென நினைத்தென்
மடிதனில் நீ கிடக்கையில்
நின் விழிதனில் மின்னும்
அதே கனவுகளும் ஆசைகளும்

யாதுமானவன் எனக்கு நீயென
வாழ்ந்திடுமென் சகியுனக்கு
வேறெதனைச் சிறப்பாய்
அளித்திட முடியும்
என்னைத் தவிர...?

யாதுமாகிய நீ

நாட்டியக்காரியின் சலங்கையின் பரல்களில்
நர்த்தனமாடும் ஒலியாய் நீ வெளிவருகிறாய்
பாடகனின் குரலோடு குழைந்து வந்து
செவி சேர்கிறாய்.
ஓவியனின் தூரிகையில் வண்ணமாய் வழிந்து
அப்படைப்பின் உயிர் நாதமாகிறாய்
வீணையின் நரம்பில் இன்னிசையாய்
தெறித்து செவிகள் வருடுகிறாய்.
மலர்களின் மணமாய் நாசிகள் நிறைகிறாய்
யாதுமாயிருக்கும் நீ என்னுள்
எப்படியிருப்பாய்?
என் உணர்வுகளெல்லாம் திரட்டினேன்
அவ்விடத்தே நீயிருந்தாய்.

பகற் கனா

மோன நிலையோ யோக நிலையோ
நானறியேன்.
இமை விரித்துப் பார்க்கையிலே
தடாகமொன்றின் கரைதனிலே
தலைகுப்புற நான் கிடந்தேன் தனியனாய்
என் விழி நீர்க் கண்ணாடியின்
பிம்பத்தை வருடிச் செல்கிறது
அதன் ஒரு ஜோடி விழிகளுக்குள்
உறைந்த நிழற்படம் போல நீ...
தங்க மீன்கள் என் விழிகளுக்குள்
துள்ளிக் குதிக்கின்றன.
உன்னையவை உண்ண எத்தனிக்கையில்
என் கைகளுயர்த்தி கண்ணாடியை நானுடைக்க
நீ நீரோடு கரைந்து என் மீது
தெரித்துச் சிதறினாய்.
பிம்பமாய் கிடந்த நீ மீண்டுமொருமுறை
வழிந்து என் மீதே உறையத் தொடங்குகிறாய்.

நதிமூலம்

கவிபுனைய ஆரம்பித்த
காலந்தொட்டே என்னுள் நீ
இருந்திருந்தால்
இன்னும் புனைந்திருப்பேன் ஆயிரமாயிரம்.
கண்ணெதிரே பிரம்மாண்ட விருட்சமாய்
வானம் மறைத்து
கிளைகள் விரவிக் கிடக்கிறாய்
இப்போது
உன் நிழலடியில் நின்று
உன்னுயரம் பார்த்து
மலைத்துச் சலிப்பதிலேயே
கழிகின்றதென் பொழுதுகள்
என் கவிக்கனிகளை ருசிப்பவர்க்கு
எப்படிச் சொல்ல முடியுமென்னால்...
என் மரத்தின் வேர்கள்
உன் நிலத்தினுள் புரையோடிக் கிடப்பதை?

ஏதாவது சொல்

அடுத்தது...
ஏதாவது சொல்...
என்றழகாய் உதிர்ப்பாய்
மூன்றே வார்த்தைகளை

அவைகளோ தம் கைகோர்த்து
உலையில் விழுந்துருகி சாவிகளாகி
இதயப் பூட்டினைத் திறந்திடும்.

நீயுதிர்க்கும் இவ்வார்த்தைகளென்ன
என் மன அணையின் மதகுகளை
உயர்த்தும் தாழ்களோ?

உனக்காகவே பிறவியெடுத்தது போல்
வழியும் வார்த்தைகள்
உன்னில் முக்தியடையாது
எங்கே செல்லும்?!

விழிகள் வழியாய்
கைபேசியினின்று வந்த வார்த்தைகள்
தடம் மாறி தற்போது செவி வழி
நம் சுயம் சேர்கின்றன.

முன்னிரவில் நம்மிடையே
பறக்கத் துவங்கிய வார்த்தைப் பறவைகள்
மூன்றாம் சாமத்திலும் பயணத்தை
முடிக்க மறுக்கின்றன.

பின்னிரவிலும் நட்சத்திர நண்பர்களோடு
விழித்தபடி நாம்
அறையின் மின்விசிறிகள் நமக்கு
தோழர் தோழியராய்

அருகிலில்லாத போதே தெரிகிறது
நமது வாழ்வில் ஒருவர் மற்றவரது
இருப்பின் தேவை.

எங்கே நானிப்போது கேட்கிறேன்...
ஏதாவது சொல்... !

எனக்குச் சொந்தமில்லா உன் பெயர்

அதீத வாஞ்சையொன்று முட்டித் தள்ள
உந்துதலில் உரைக்கிறேன் உன் பெயரை
வெண்புகை குடை விரித்த
மலைச் சிகரத்தினுச்சியில்
காற்றில் தவழ்ந்த பெயரோ
நேற்றுப் பிறந்த மழலையாய் சிணுங்கி
அடர் பச்சை ஊசியிலை மரங்களின்
இலைகளின் கைகுலுக்கி
நீர் சுனையொன்றில் குளிக்கக் குதித்தது.
மலையின் மடியில் வீசிய
நெற்பயிரின் தலை கோதி
நெல்மணியின் கரம் பற்றி ஊசலாடி
கரைகின்றது காற்றில்
இதுவரையில் உறவாடிய உன் பெயர் கூட
இனியெனக்குச் சொந்தமில்லை.
அது எங்கிருந்து எடுக்கப்பட்டதோ
அங்கேயே கொடுக்கப்பட்டது.

இக்கவிதையை வெளியிட்ட திண்ணை (05.06.11)
இணைய தளத்திற்கு நன்றி

பரிமாற்றங்களின் முடிவிலியில்

பேரண்டத்தின் பெருமௌனத்தினூடே
மோதிக் கொண்டோம் நாமிருவரும்
மோதலின் மீட்சியில்
உன்னுடையவைகள் எல்லாம்
என்னுடையவைகளாகவும்
எனதுடையவைகளெல்லாம்
உனதுடையவைகளாகவும்...
உனது பிடிவாதம் எனதானது
எனது கர்வம் உனதானது
உனது கருணை எனதானது
எனது பொறுமை உனதானது
உனது கோபம் எனதானது
எனது காமம் உனதானது
உனது காதல் எனதானது
எனது வாஞ்சை உனதானது
பரிமாற்றங்களின் முடிவிலியில்
நீ சூரியனானாய்
நான் சந்திரனானேன்.

ஒவ்வொரு முறையும்

இதயத்துடிப்பை அறிய நாடிபிடிக்கும்
மருத்துவனைப் போல என் கரங்கள்
பற்றியென் தோள்களுக்கிடையே
சாய்ந்து கொள்வாய்
அப்பொதெல்லாம்
கழுத்துக் காம்பினை கைகளில் ஏந்தி
முகமலர் நிமிர்த்தி
உன் விழியுடன் கரைந்துன்னை நெஞ்சோடு
அணைத்துக் கொள்ள அலைபாயும்
கைகளோடு மனமும்...
ஆயினும் அதிலுனக்கு பிரியமில்லாது
போவதால் தலையுயர்த்தி
வானம் பார்த்து கண்கள் செருகி
விண்ணில் மிதக்கிறேன்
நீ சாயும் ஒவ்வொறு முறையும்.

ம்...

ஆழமாய்
சிலவமயம் சிணுங்கலாய்
உதட்டில் தீட்டிய புன்முறுவலுடன்
நீயுதிர்ப்பாய் ஒற்றை எழுத்தில்
“ம்...”

அதனழகை கவியாக்கும்
ஆவலில் அவ்வெழுத்தின்
உட்புகுந்து
அதன் முடிவிலா பரிமாணங்களைக்
கண்டு மலைத்து களைத்து
வெளிவந்தேன்.

முயன்று தோற்றதன்
சிறுவிளக்கக் குறிப்பாய்
நானெழுதிய இக்கவிதையை
வாசித்ததும் அழகாய் சொல்வாய்
மீண்டுமொருமுறை
என் சிந்தையையும், நினைவுகளையும்
எந்நாளும் நிறைத்திடுமந்த
ம்... !

கூட்டுப்புழு

என் கோப மின்னல்களை
இலாவகமாய் பிடித்து
உன் தூரிகையாக்கிக் கொள்கிறாய்.
உன் மரங்களின் நம்பிக்கை விழுதுகளைப்
பற்றியபடி இப்போதுதான் நடை பயில்கிறேன்.

என்னுலகில் வாசம் செய்திருந்தேன்
தனியனாய்...
உன்னால் அது தலைகீழானது.

நாட்கள் பல பழகியும் மாற்றங்கள்
ஏதுமின்றி அப்படியே யிருக்கிறாய் நீ.
உன்னோடு அன்பைப் பகிர ஆரம்பித்த
கணம் தொட்டு நான் மட்டும்
அன்றாடம் மாறியபடி...

குறுஞ்செய்திகள்

1
படுக்கையில் புரண்டபடி
உறங்காமல் நான்
அதே மஞ்சத்தில் ஓர்
ஓரமாய் ஆழ்ந்த்திரையில்
என் கைபேசி
எப்போதுன் வார்த்தைகள்
அதன் மௌனம் கலைக்கின்றனவோ
அப்போது நான் நித்திரையிலாழ்வேன்.


2
துவக்கத்தில் என்னவோ
குறுஞ்செய்திகளாய் தான்...
பின்னரவை மெல்ல
நீண்டு பேச்சுக்களாய் உருமாறும்
குறுஞ்செய்தியெனும்
உடை தரித்தபடி
பெருகும் நேசமும்
பரிகசிப்பும் விளையாட்டுமாய்
நம் பரிமாற்றங்களால் அவை
தொடரும் முடிவற்ற நெடுஞ்சாலையாய்.
நீள்கின்றன நமது முன்னிரவுகள்.
இரவு வணக்கம் சொல்லி
முடித்துக் கொள்ள எத்தனிக்கையில்
மீண்டும் தொடர்வோம்
நம்மில் யாரவதொருவர்.
இறுதியில்
கைபேசியின் பொத்தான்களை
அழுத்தி அழுத்திச் சோர்ந்த விரல்களும்
பார்த்துப் பார்த்து களைத்த விழிகளும்
ஒரு சேர கெஞ்சிட
போனால் போகிறதென
முடித்துக் கொள்வோம்
அன்றைய பரிமாற்றத்தினை
மறுநாளைய சந்திப்பு குறித்த
பீடிகையுடன் !