கடந்த 10 மாதங்களாக எனது வலைப்பூவில் கவிதைகள் மட்டுமே எழுதி வருகிறேன். எனது கவிதைகளை பல சோடி கண்கள் வழியாக, பல இதயங்களுக்குள் குடியமர்த்த வேண்டுமென்ற ஆவல் காரணமாகவே நான் எழுத ஆரம்பித்தேன். எனது ஆசிரியப் பணியின் நிமித்தமாக, என்னால் வலையுலகினுள் அதிக நேரம் செலவிட முடிவதில்லை என்பது உண்மையே. என்னைத் தொடர்பவர்களுடைய வலைப்பூவில் அவர்களுடைய எழுத்துக்களைக் கூட- எனக்கு அதியார்வம் இருப்பினும்- என்னால் வாசித்துத் தொடர முடியவில்லை என்ற வருத்தம் எனக்கு எப்போதும் உண்டு. ஆயினும் உங்களில் பலர் உங்கள் பணிக்கிடையேயும், வலை உலகில் அதிக நேரம் செலவிட முடிவதைக் கண்டு ஆச்சரியப் படாமல் இருக்க முடிவதில்லை.
நான் தொடராத பட்சத்திலும், எனது எழுத்துக்களை தொடர்ந்து அதனைக் குறித்த பின்னூட்டமும் இட்டு என்னை தொடர்ந்து உற்சாகப்படுத்தி வரும் முகம் தெரியாத தோழர் தோழிகள் அனைவருக்கும் எனது உளம் கனிந்த, காதல் நிறைந்த வந்தனங்கள். கழிந்த மாதங்களில் இவ்வலையுலகில் எனக்கு பிரதிபலன் எதிர்பாராத சில நட்புகள் கிடைத்தது எனது பாக்கியம். தோழி ஷம்மி, தோழன் ராஜா, எனது நண்பன் நிரூபன், தொடர்ந்து எனது எழுத்திற்கு எதிர்வினை ஆற்றிவரும் நண்பன் பாலா... இன்னும் நான் சொல்லாமல் விட்ட எண்ணற்ற சகாக்கள்...
மிக சமீபத்தில் நண்பன் நிரூபனுக்கு அனுப்பிய மின்னஞ்சலில், மிகக் குறுகிய வட்ட வாசகப் பரப்ப்பினுள்ளேயே எனது கவிதைகள் முடங்கி விடுவது குறித்து சொல்லியிருந்தேன். அவர் எனக்கு அனுப்பிய பதிலில் சொன்ன ஒரு விசயம் என்னை யோசனையில் ஆழ்த்தியது. அவர் அதில் நான் வலைப்பூவில் கவிதைகள் மட்டுமே எழுதுவதை குறுகிய வாசக வட்டத்திற்கு ஒரு முக்கிய காரணமாக சுட்டிக் காட்டியிருந்தார். இத்தனை காலமும் எனக்கு இச்சிந்தனை எப்படி வரவில்லை என்று வியந்தேன். எனக்கு கவிதைகள் மீது அலாதி காதல். ஆனால் எல்லொருக்கும் அவ்வகையிலேயே இருந்திட வேண்டிய அவசியமோ, கட்டாயமோ இல்லை. இந்த எளிய யதார்த்தம் எனது நண்பன் மூலமாகவே எனக்கு உணர்த்தப்பட்டுள்ளது. நிரூபனுக்கு எனது சிறப்பு வணக்கங்கள். நன்றி நண்பா!
எனக்கு சகலத்திலும் நாட்டமுண்டு. எல்லையற்ற கற்றலே நான் கற்க விரும்புவது. அதுவே எனது குழந்தைகளுக்கு நான் போதிக்க விரும்புவதும் கூட. என்னிடமுள்ள ஒரு குறை, காகிதத்தில் எவ்வளவு எழுதச் சொன்னாலும் எழுதிவிடுகின்ற என்னால், தட்டச்சு செய்து அதனை மென்பிரதியாக(Soft Copy) மாற்று வேண்டுமென்றால், இன்று வரை வேப்பங்காய் தான். எனக்கு தமிழ் தட்டச்சு தெரியாமை ஒரு புறம் இருப்பினும் எனது சோம்பலும் இதில் சம பங்காற்றத் தவறுவதில்லை.
ஆனால் வரும் மாதம் விடுமுறை காலமாதலால் சோம்பல் துடைத்து தங்களோடு கதைக்க வருகிறான் வருணன்.
வருணன் கவிதைகளாக இருந்த எனது வலைப்பூ இனி
"என் வார்த்தை.. என் குரல்.. என் முகம்.."
என மாற்றம் பெறுகிறது. ஆனாலும் கவிதைகளும் அவ்வப்போது உண்டு. அது எனது பானமாதலால்...
குறிப்பு: எனது பணி இயற்பியல் போதிப்பது என்ற போதும் அதேயளவு- சொல்லப் போனால் அதை விட- ஆர்வம் இலக்கியத்திலும் உலக சினிமாவிலும் உண்டு... ஆதலால் பெரும்பாலும் இவற்றுள் ஏதேனும் ஒன்றின் வழியாக நமது சமூகம், வாழ்வியல், உளவியல் என்ற வகைமைகளுக்குள் செல்லலாம் என கருதுகிறேன்...
என்றென்றும் அன்புடன்,
வருணன்.
