இன்றைக்கான குடிமக்கள்

எதிர்காலத்தைப் பொதி சுமக்கும்

பள்ளிக் குழந்தைகள்

அடிமை வாழ்வை அங்கலாய்க்கும்

இறந்த காலத்தில்

பெண்டிரில் பாதி

சமத்துவக் கனாக்களோடு மீதி

      

நாளைக்கான அதிகார வாட்களை

கூர்தீட்டியபடி ஆடவரில் பாதி

கையாலாகாமல் தம் குரல்வளைகளை

இசைவாக காட்டியபடி பயத்தில் மீதி

இருளிடம் தோற்று பகல் தன்னைக்

கையளித்த அந்தி வரையிலும்

தேடியாயிற்று

இன்றைக்கான குடிமக்கள் எவருமில்லை

நாடெங்கும் பிணங்கள் திரிய

இன்றுகள் எல்லாம் சாகின்றன

ஒவ்வொரு இரவும்

மீட்பாரின்றி.

குறிப்பு : இக்கவிதையை வெளியிட்ட அரும்பு (மார்ச்’13)

மாத இதழுக்கு நன்றி.