நினைவு நாசினி

பிரிவின் கடைசி தருணத்தில்

மென்கரம் பற்றி அனிச்சையாய்

உளறின உதடுகள்

காலத்தை விட சிறந்த

நினைவு நாசினி யில்லை கண்மனி!

காலம் கரையும்...

நினைவுகள் நிலைக்கட்டும்

பழைய புத்தகத்தினுள் வைத்த

மயிலிறகைப் போல; நம்

மன அலமாரிகளை

பஞ்சு பொதித்த பொம்மையாய்

அலங்கரிக்கட்டும்

நேசமூறிய அக்காலங்கள்.

ஓர் இரவின் கதை

முத்தத்தைத் தேடி

முத்தத்தில் தொலையும்படியாக

ஆசீர்வதிக்கப்பட்டிருந்தது

அவ்விரவு

பனியின் குளிர் போக்கி

கதகதப்பாக்கிடும்

கனப்பு அடுப்பைப் போல

இளவெப்பம் கூட்டும்

ஆடை நெகிழ்த்தி

நேர்த்தியாய் விரவும் விரல்கள்

கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்

உயிர் தந்து

பறித்து

குடித்துக் களிக்கும்படியாக

கொடுக்கப்பட்டபோதே

பெறப்பட்டுமிருந்த அந்த

முத்தங்களாலேயே எழுதப்பட்டது

அவ்விரவின் கதை.

தனிமையின் கீர்த்தனைகள்

தனிமையின் கீர்த்தனைகளை
நீங்கள் கேட்டதுண்டா ?
அறையின் சுவர்களில் மோதி
மென் அதிர்வுகளால் தமதிருப்பைப்
பறை சாற்றியபடி அனுதினமும்
கசிந்தபடி இருக்கும்.

முயன்றதனைக் கற்க வேண்டி
நிர்ப்பந்திக்காது
கல்லாமலேயே தம்மை நம்முள்
ஸ்தாபிக்க வல்லவை அவை.

பின் மாலை கழிந்து முன்னிரவாகுகையில்
குரல்கள் உச்சத்தைத் தொட்டிருக்கும்.

முன்னிரவு கரைந்து பின்னிரவாகுகையில்
வெறும் விசும்பல்கள் மட்டும் மிஞ்சும்.

களைத்துறங்கும் உடலதனைக்
கேட்டிருக்க வாய்ப்பில்லை.
ஆனால்
துஞ்சாது அரற்றும் மனம்… ?

குறிப்பு: இக்கவிதையை வெளியிட்ட வல்லமை (07.04.12)
மின்னிதழுக்கு நன்றி.